no escape

De tegenstelling kan bijna niet groter. Kunst maken met de computer als gereedschap of met je eigen (dansend) lichaam. Virtueel versus fysiek.
Mijn bijdrage aan het project Zwaan Kleef Aan is een reaktie op de dansvoorstelling ‘Kind of
blue’ van Fernando Oliviera.
Dans kan muziek zichtbaar maken en zodoende haar eigen gebarentaal hoorbaar. Zo ervaar ik
mijn (elektronische) muziek als een gebarentaal die ik zichtbaar kan maken als een choreografie met computer animaties .
Een nieuwe vorm van kunst waarin een beeld meer is dan illustratie van gevoelens die muziek
oproept en muziek meer dan ondersteuning of versterking van de betekenis van een beeld.

De computer is mijn gereedschap om beeld, geluid en soms tekst (wat eigenlijk evengoed
beeld en tegelijkertijd geluid kan zijn) samen te brengen tot iets wat meer is dan die
afzonderlijke disciplines. De computer maakt het mogelijk om beeld en geluid afzonderlijk
technisch te bewerken op een manier die vergelijkbaar is.
Geluid verdeel ik in kleine stukjes gesampeld geluid.
Frequentieverschillen geven een gesampeld stukje geluid een eigen karakter. Door stapeling
van herhaalde gesampelde geluiden in verschillende snelheden ten opzicht van elkaar ontstaan
ritmische structuren en muzikale vorm.
Beeldmateriaal vergroot ik uit tot soms voorbij de kleinste pixel. Verschillende uitvergrotingen
van éénzelfde beeld plaats ik boven elkaar op transparante lagen die verschuiven ten opzichte
van elkaar waardoor steeds veranderende structuren ontstaan.
In het verloop van een werk ontstaan er zo voortdurend wisselende relaties en betekenissen
van beeld en geluid.

Steeds gaat het om de herhaling van onveranderde geluid en beeld elementen in een context
van voortdurend veranderende onderlinge relaties.
Maar het gaat mij om meer dan techniek alleen. Deze manier van werken met beeld en geluid
is voor mij vooral ook de uitdrukking van een levensgevoel.
Hoe ik mij zelf tot de werkelijkheid verhoud in voortdurend gevecht met de paradox die het
leven is. Onveranderlijkheid onlosmakelijk verbonden met veranderlijkheid. Niet toe te geven
aan de wens het ene te overwinnen ten koste van de andere, niet vast te lopen in een illusie
die de paradox van het leven aan het zicht onttrekt.
Geen betere metafoor om dat levensgevoel uit te drukken kon ik mij wensen dan de
videobeelden die ik maakte tijdens verschillende repetities van Fernando Oliviera voor zijn
voorstelling ‘Kind of blue’.

Die beelden zijn de basis van mijn bijdrage aan het projekt Zwaan Kleef Aan.
Fernando leidde zijn toeschouwers op een tocht door het gebouw van de kapel op de begane
grond tot op de zolder.
Een zelfde beweging van laag naar hoog nam ik als uitgangspunt voor de muzikale vorm en de
opeenvolging van beelden in ‘No Escape’.
De klanken stijgen in het stuk geleidelijk naar een steeds hoger register. De beelden
suggereren een beweging omhoog van voeten naar handen naar het volledig gestrekte lichaam
dat reikt naar het hoogste.
Deze beelden combineer ik met geluidsmateriaal afgeleid van het bonkende hart, de hijgende
ademhaling van de vermoeide danser. Het zwoegende lichaam dat geen enkele illusie toelaat
om de ultieme paradox van leven en dood uit de weg te gaan.
No Escape.
Omarm de dood als het leven je lief is. In het laagste vind je het hoogste.

‘No Escape’ past in een serie werken die ik maak voor het muzikanten collectief SoundeScape.
Samen met violiste Martine von Gleich werk ik in dat kader aan een programma van
elektronische muziek, computeranimaties en viool improvisatie.
Op zondag 30 april 2017 was onze eerste concertuitvoering van ‘No Escape’ voor het projekt
Zwaan Kleef Aan in de Jeruzalem kapel in Gouda.

Gerda Geertens

no escape